Het wachten waard
Ik heb er altijd van gehouden: de magie van het spelen met woorden en het gebruik maken van je fantasie. Ik geniet van het bevrijdende gevoel die fantasie om te zetten in schrift. De fantasie, het beeld in je hoofd, krijgt daarmee een soort gezicht. De taal en haar woorden, twee deugden. En dan kreeg ik ook een talenknobbel cadeau! Maar een schrijfknobbel? Nee, dan zou ik liegen.
En toch hou ik zeer van schrijven. Ik mag dan geen schrijfknobbel hebben, ik heb wel een bijzondere troef. Genetisch gezien zelfs een heel sterke troef : mijn vader. Hij was een kunstenaar met taal. Altijd spelen met de taal , woordgein en een ongebreidelde fantasie, dat tekende mijn vader. Hij overleed in januari 2009. Op zijn crematie liep één rode draad door alle toespraken heen: zijn oprechte liefde voor het woord. Van verhalen tot sprookjes, van gedichten tot e-mails. Even snel een mailtje van hem lezen was geen optie. Ik liet zijn mailtjes altijd ongelezen totdat ik er rustig de tijd voor kon nemen. Het bleek altijd het wachten waard.
Mijn liefde voor het schrijven uitte zich vroeger in het schrijven van brieven en gedichtjes.
Als klein meisje schreef ik iedere week naar mijn vader en krabbelde ik iedere dag in, redelijk voorspelbaar, mijn dagboek. Ik heb dagboeken van mijn 6e tot op heden. UIteraard is niet iedere dag beschreven maar een plank in de boekenkast is wel gevuld.
Wilde ik toch stiekem schrijver worden? Nee, echt niet.
Wilde ik een website opzetten dan? Dat is een ander verhaal. Tot een jaar geleden had ik daar geen seconde over nagedacht. Totdat ik het voor mezelf ging opschrijven waardoor het idee concreet werd. Oftewel, mijn fantasie werd omgezet in een beeld en dat beeld is nu een feit. MAD Company is daar. En schrijven? Ach, ik schrijf zonder enige pretentie lekker door! Bij MAD Company voor iedereen en in mijn schriftjes ... voor mij alleen.
Als klein meisje schreef ik iedere week naar mijn vader en krabbelde ik iedere dag in, redelijk voorspelbaar, mijn dagboek. Ik heb dagboeken van mijn 6e tot op heden. UIteraard is niet iedere dag beschreven maar een plank in de boekenkast is wel gevuld.
Wilde ik toch stiekem schrijver worden? Nee, echt niet.
Wilde ik een website opzetten dan? Dat is een ander verhaal. Tot een jaar geleden had ik daar geen seconde over nagedacht. Totdat ik het voor mezelf ging opschrijven waardoor het idee concreet werd. Oftewel, mijn fantasie werd omgezet in een beeld en dat beeld is nu een feit. MAD Company is daar. En schrijven? Ach, ik schrijf zonder enige pretentie lekker door! Bij MAD Company voor iedereen en in mijn schriftjes ... voor mij alleen.
