Moeder van een nijlpaard
“Wat wil je later worden?” Een vraag die in mijn klas gesteld werd en waar mijn klasgenootjes overtuigd antwoord op gaven. Stewardess, dokter, juf, politieman, prinses! (waarom toch nooit prins?) En ook dolfijnentrainster, brandweerman en veearts schalden door de klas. Oprecht verbaasd keek ik om me heen , mijn toekomstbeeld was van een geheel ander niveau. Ik riep enthousiast: moeder van een kind!
Wellicht weinig ambitieus maar ook duidelijke taal. En dan niet moeder van één kind...veel kinderen was mijn wens. Mijn hartsvriendin Nel, soulmate sinds mijn 3e, moest nooit iets van kinderen hebben. Als we voor ons wekelijks shot wijnballen bij de drogisterij in de rij stonden en een kindje waagde het om voor ons te staan kneep ze die geniepig in hun billetjes. Nee, voor Nel geen kinderen. Dat was overigens het enige waarover wij van mening verschilden.
Mijn toekomstbeeld was geliefd onderwerp van gesprek op familiefeestjes. Men vond het wel lollig. Geen dokter, geen prinses, maar mama. “…. van een kind” voegde ik er altijd rap aan toe. Stel je voor dat ze dachten van een nijlpaard?
Het was een serieuze zaak. Dat ik, toen ik eenmaal groot was, daadwerkelijk aan kinderen dacht was dus niet meer dan logisch. Na mijn studie en de start van het werkende leven was ik helemaal klaar voor dat grote gezin. Maar mijn lijf niet. Het leven is soms onbegrijpelijk. Miskramen, scheiding en weer een leventje opbouwen volgden elkaar op. Een mooie en leerzame periode maar de kindjes bleven uit.
Ik was 36 toen er iets in mijn buik bleek te zitten. En het wonder bleef zelfs zitten, een gegeven dat ik voor onmogelijk hield. In de zomer van 2003 werd ze geboren. Het is er door omstandigheden bij één gebleven, maar werkelijk iedere dag prijs ik mezelf gelukkig met dit wondertje der natuur. Dan maar geen groot gezin, Mirre is gezin genoeg.
Naast mama willen worden bleek ik toch ook andere ambities te hebben. Nadat ik mijn meester-in-de-rechten titel had behaald koos ik, heel logisch, voor een carrière van 7 jaar in de mode. Daarop volgde, wederom heel logisch, een periode van 7 jaar als tv presentator. En nu sta ik aan de start van een carrière als zelfstandig ondernemer met de website MAD Company. En dat is wel logisch ;-)
En oh ja, mijn hartvriendin?? Die billenknijper die niets van kinderen moest hebben? Die heeft er ondertussen vier. Ja, vier. Zo zie je maar. Je kunt nog zo overtuigd op familiefeestjes je verwachtingen uitspreken: het loopt altijd anders. De kunst is je levensloop te accepteren.En nog kunstiger is het om, als het soms wat tegenvalt, ook die loop te koesteren. Want kennelijk moet je leven zo gaan, anders liep het wel anders.
Ik was 36 toen er iets in mijn buik bleek te zitten. En het wonder bleef zelfs zitten, een gegeven dat ik voor onmogelijk hield. In de zomer van 2003 werd ze geboren. Het is er door omstandigheden bij één gebleven, maar werkelijk iedere dag prijs ik mezelf gelukkig met dit wondertje der natuur. Dan maar geen groot gezin, Mirre is gezin genoeg.
Naast mama willen worden bleek ik toch ook andere ambities te hebben. Nadat ik mijn meester-in-de-rechten titel had behaald koos ik, heel logisch, voor een carrière van 7 jaar in de mode. Daarop volgde, wederom heel logisch, een periode van 7 jaar als tv presentator. En nu sta ik aan de start van een carrière als zelfstandig ondernemer met de website MAD Company. En dat is wel logisch ;-)
En oh ja, mijn hartvriendin?? Die billenknijper die niets van kinderen moest hebben? Die heeft er ondertussen vier. Ja, vier. Zo zie je maar. Je kunt nog zo overtuigd op familiefeestjes je verwachtingen uitspreken: het loopt altijd anders. De kunst is je levensloop te accepteren.En nog kunstiger is het om, als het soms wat tegenvalt, ook die loop te koesteren. Want kennelijk moet je leven zo gaan, anders liep het wel anders.
